Αρχή και Τέλος

Ποια είναι άραγε η αρχή και ποιο το τέλος αυτού του κόσμου; Τι συμβολίζει τελικά ο ορίζοντας; Αυτός που από παιδιά ακούμε πως είναι μια νοητή γραμμή που ενώνεται ο ουρανός με την θάλασσα και βγαίνει ή χάνεται ο ήλιος.

Ποια είναι άραγε η αρχή και ποιο το τέλος αυτής της ζωής; Τι συμβολίζει τελικά ο εσωτερικός ορίζοντας του καθενός; Αυτός που από παιδιά αρχίζει να δημιουργείται μέσα μας και είναι μια νοητή γραμμή ανάμεσα στο καλό και στο κακό.. Είναι ο άγγελος που μας προστατεύει για τα κακά που έρχονται μα συνάμα και το διαβολάκι που μας ωθεί στο να κάνουμε πράγματα που είναι ενάντια στα "πρέπει" μας.

Ποια είναι άραγε η αρχή και το τέλος όσων μπορούμε να νιώσουμε; Τι συμβολίζει τελικά ο ορίζοντας των συναισθημάτων μας; Αυτός που αρχίζει να δημιουργείται καθώς ωριμάζει το μυαλό και είναι απίστευτα δύσκολο να τον ελέγξεις. Είναι η χαρά και ταυτόχρονα η λύπη, μα και ότι μπορεί να νιώσει και να εκφράσει ένας άνθρωπος. Αυτός ο ορίζοντας είναι ο πιο περίπλοκος απ' όλους με διαφορά...

Απορώ μερικές στιγμές πώς γίνεται να είμαι χαρούμενη την μία στιγμή και λυπημένη την άλλη.. Πώς μπορεί μια κατάσταση να με αλλάξει από άκρο σε άκρο.. Πώς γίνεται να είμαι τόσο μακριά από την γραμμή του συναισθηματικού μου ορίζοντα, κλίνοντας προς την ευτυχία και ξαφνικά όχι μόνο να φτάνω αυτήν την μικρή νοητή γραμμούλα που λίγοι είναι ικανοί να διακρίνουν, αλλά και να την ξεπερνώ με ιλιγγιώδης ταχύτητα φτάνοντας στην απέναντι άκρη της... την δυστυχία.

Όσο και να ψάχνω την απάντηση δεν πρόκειται να την βρω... Μπορεί να κρύβεται μέσα μου αλλά μάλλον ακόμη δεν ξέρω -και ούτε πρόκειται να μάθω ποτέ- τα κατατόπια της ψυχής μου.

Όσο κι αν ψάχνουμε μέσα μας, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε πως συμβαίνει αυτή η απίστευτη εναλλαγή συναισθημάτων χωρίς ούτε καν την συγκατάθεσή μας!

. . . * Ίσως κάποτε μπορέσω να φτάσω τόσο κοντά στον ορίζοντα του κόσμου ώστε να τον αγγίξω... Ίσως κάποτε μπορέσω να ισοσταθμίσω το καλό και το κακό μέσα μου δίνοντας προτεραιότητα στο αγγελάκι που με συμβουλεύει και μειώνοντας τις αρμοδιότητες από το διαβολάκι που προσπαθεί κάθε ώρα και στιγμή να με κάνει να σκέφτομαι λάθος... Ποτέ όμως δεν θα καταφέρω να ελέγξω τα συναισθήματά μου... Σκόρπια θα παραμείνουν, αφημένα και στις δύο πλευρές της νοητής μου γραμμής, ίσως και πάνω της, με την πλειοψηφία όμως στην πλευρά που με κάνει να νιώθω δυστυχία... πόνο... θλίψη... απογοήτευση... λύπη... Γιατί; Γιατί μπορεί μετά την βροχή να έρχεται το ουράνιο τόξο, αλλά κρατάει μόνο για λίγα λεπτά ενώ η βροχή μπορεί να είχε κρατήσει ώρες και να ήτανε μπόρα * . . .

Τόσα Χρόνια Μια Ανάσα

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Τόσα Χρόνια Μια Ανάσα

Ανάβω ένα τσιγάρο
απ' τ' απαγορευμένα
Πάντα το σκασιαρχείο
αγαπούσα πιο πολύ
Ανάβω κι άλλο ένα τσιγάρο
Στη δουλειά και στο σχολείο
στης αγάπης την αρένα
μια απόδραση ζητούσα
και μια άτακτη φυγή
ώσπου φάνηκες εσύ
Πήραν φόρα οι μελωδίες
και του έρωτα οι χημείες
και γεννήθηκαν τραγούδια
για ένα όμορφο παιδί
που ούτε το χα φανταστεί
Είναι τώρα που μετράνε
κάπου δυο δεκαετίες
Και κανένας πια δε θέλει
να το σκάσει από κει
φτάνει δίπλα να είσαι συ

Σε μιαν ανάσα τόσα χρόνια τα χωράω
τα φιλιά σου κι όσες γράψαν μουσικές
Σε μιαν ανάσα
Σε μιαν ανάσα
ότι έγινα σε σένα τα χρωστάω
Στο χρωστάω κι ο δειλός δε το ξεστόμισα ποτέ

Κι αν καμιά φορά με πιάνουν
κάτι ανόητες μανίες
και τα κάνω άνω κάτω
και τραβάω το σκοινί
του σκορπιού μου το κεντρί
Βγάζω, μάτια μου, ισόβια
σε κρυμμένες μου φοβίες
μη ξυπνήσω κάποια μέρα
κι έχεις εξαφανιστεί
μια ζωή χωρίς ζωή

Σε μιαν ανάσα τόσα χρόνια τα χωράω
τα φιλιά σου κι όσες γράψαν μουσικές
Σε μιαν ανάσα
Σε μιαν ανάσα
ότι έγινα σε σένα τα χρωστάω
Στο χρωστάω κι ο δειλός δε το ξεστόμισα ποτέ


Αυτοί είναι στίχοι...

Πάλι δίκιο είχα!

"Τελικά πάλι λάθος έκανα... Πάλι εγώ φταίω! Άλήθεια πως τα καταφέρνω πάντα έτσι; Με τα λάθη μου είμαι πάντα συνεπής!"

Πως γίνεται πάντα να φταίω εγώ; Και άντε αυτό πάει στο καλό! Πάντα να έχω δίκιο όμως, και να φταίω;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Απορώ πολλές φορές πόσο απίστευτα συμφεροντολόγοι είναι οι άνθρωποι, και πόση ανειλικρίνεια μπορεί να κρύβουν μέσα τους.. Τόνους ανειλικρίνειας... Σε έναν ωκεανό να προπαθούσαν να την κρύψουν, δε χωράει! Έχουνε μάθει να παίζουνε με τους γύρω τους κι έπειτα να τους παρατάνε και να τους βγάζουνε και φταίχτες.. Έχουνε μάθει να δίνουνε χωρίς να παίρνουνε.. Να σε βάζουνε κάτω και να ρουφάνε μέχρι και την τελευταία σταγόνα ζωής που έχεις και στο τέλος να σου ζητάνε και τα ρέστα. Τα πάντα να δίνεις γι' αυτούς δεν το εκτιμούν.. Δεν σε σέβονται.. Ίσα ίσα μάλιστα, στο τέλος γυρνάνε και σου λένε "Εγώ στο ζήτησα; Μόνη σου το' κανες.." και σου ζητάνε και ότι σου έχει απομείνει κάνοντας σε να νιώθεις πιο άθλια κι από άθλια κι ας είσαι η μόνη σωστή της υπόθεσης.. Θέλουν να έχουν αυτό που θέλουν την στιγμή που το θέλουν χωρίς κόπο και δεν τους ενδιαφέρει αν έχουν δίκιο ή άδικο.. Αν αυτό που θέλουν πονάει πολλούς.. Φτάνει να είναι αυτοί ευχαριστημένοι.

Πόσες φορές έχω θυμώσει με τους ανθρώπους; Πόσες φορές έχω στεναχωρεθεί... Λυπηθεί... Κλάψει... Μα δεν νιώθουν! Δεν θέλουν να νιώσουν! Και ποτέ δεν τους αδίκησα. Πάντα ήμουν εκεί για να καταλαβαίνω, για να συγχωρώ.. Μα ποτέ δεν άκουσα ένα ευχαριστώ. Και το ήξερα πως στο τέλος θα έρθουν όλα πάνω κάτω.. Και το' χα πει! Και σαν απάντηση πήρα ένα απλό "...κάνεις λάθος..." !

Και τώρα που ήρθαν τα πάνω κάτω.. Και τώρα που για ακόμη μία φορά αποδείχτηκε πόσο δίκιο είχα.. Που αποδείχτηκε πως και πάλι έγινε αυτό που είχα πει από την αρχή και το οποίο μόνο εμένα δε συμφέρει.. Τώρα πάλι εγώ βγαίνω να έχω άδικο! Και είναι άδικο! Είναι λάθος.. Είναι κρίμα..

Και πονάω... Πονάω μέσα μου που εγώ πάντα τους συγχωρώ τους ανθρώπους και που εκείνοι ποτέ δεν με καταλαβαίνουν...

Όταν έρχεται η στιγμή εκείνη που πρέπει να αποδείξεις στους ανθρώπους που αγαπάς πως τους αγαπάς, απέδειξέ το και μην φοβάσαι να το πεις.

Αλλά ξέχασα.. Δεν φοβάσαι για το πως θα το πάρουν οι άλλοι.. Φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γιατί εύκολο είναι να λέμε πως αγαπάμε, τα δύσκολα έρχονται όταν έρχεται η στιγμή να το αποδείξουμε. Γιατί είναι εύκολο να προσποιείσαι πως αγαπάς κάποιον που δεν αγαπάς.. Προσποιήθηκες ποτέ όμως πως δεν αγαπάς κάποιον τον οποίον λατρεύεις; Ή μήπως η σωστή ερώτηση θα ήταν... Αγάπησες ποτέ κάποιον, για να μπορείς τώρα να αποδίδεις την σημασία αυτής της λέξης έτσι;;

Ρητορικό το ερώτημα...

Ότι αξίζει πονά... Κι είναι δύσκολο!

Ότι αξίζει πονά... Κι είναι δύσκολο! (Το είπαν άλλοι πριν απο μένα,το ομολογώ!)

Τι είναι αυτό (όχι που μας ενώνει!) που μας πονάει; Μπορώ να σκεφτώ πολλά πράγματα που με πονάνε σ'αυτήν την ζωή... Πονάω όταν χτυπάω κάπου... Πονάω όταν κόβω κάτι στην κουζίνα και καταλάθος το μαχαίρι φεύγει λίγο πιο κει και κόβομαι... Πονάω όταν κάτι μπαίνει στο μάτι μου... Πονάω όταν μου λένε κάτι που δεν μου αρέσει και απογοητεύομαι.. Όταν τα πράγματα πάνε διαφορετικά απ' ότι σχεδίαζα.. Όταν οι λέξεις κάποιου γίνονται μαχαίρι που έρχεται κατευθείαν πάνω μου.. Όταν περιμένω την επιτυχία και ταυτόχρονα διακρίνω την αποτυχία.. Όταν έχω πολλά άτομα γύρω μου μα νιώθω μόνη.. Όταν μένω μόνη.. Όταν επιδιώκω να μείνω μόνη για να σκεφτώ.. Όταν σκέφτομαι τα προβλήματα που έχω και ειδικά όταν στο τέλος διαπιστώνω πως δε μπορώ να βρω λύση.. Όταν πληγώνω τους ανθρώπους που αγαπώ.. Όταν πληγώνω εκείνον... Εκείνος... Πως γίνεται όταν τον πληγώνω να πονάω περισσότερο απ' όσο όταν με πληγώνει...; Άξιον απορίας!

Και τι αξίζει; Ποια είναι τα πράγματα που αξίζει να πονάς γι' αυτά; Υπάρχουν άραγε...; Κάποτε, κάποιος που μ' αγαπούσε πολύ, με είδε λυπημένη... Με είδε να δακρύζω... Να κλαίω... Να πονάω... Και μου είπε, πως δεν αξίζει να κλαίω για κανέναν άνθρωπο, διότι ο μόνος που αξίζει να κλαίω γι' αυτόν, δεν θα με κάνει ποτέ να κλάψω! Και είχε απόλυτο δίκιο. . .

Γιατί όμως εγώ κάνω πάντα του κεφαλιού μου; Και το κυριότερο... Γιατί να αφήνω κάποιον να με πονάει, όταν ξέρω πως δεν το αξίζω...;

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...

Φιλία...

Οι φίλοι μου...
Υπήρξαν πολλές φορές, που προδόθηκα από κάποιον που θεωρούσα φίλο μου. Και όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω πόσο εύκολο είναι να σε "αφήσει" κάποιος για κάποιον ή για κάτι άλλο... Κάτι πιο σημαντικό ίσως... Γιατί δεν έχει πλέον χρόνο για σένα... Και γιατί ίσως... Δεν θέλει να έχει πλέον χρόνο για σένα!

Όσο μεγαλώνω, διαπιστώνω ότι πολλές φορές. αφήνουμε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις, που μέχρι τώρα ήτανε πολύ σημαντικά για μας, απλά και μόνο γιατί τα αντικαθιστούμε με κάτι άλλο. Ή κάποιον άλλο... Και είναι πιο εύκολο απ' ότι φανταζόμουν να το κάνουμε αυτό!
Και το χειρότερο.. Είναι όταν έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πράγματα και καταστάσεις.. Ή... Ανάμεσα σε ανθρώπους... Ανάμεσα στον έρωτα... Και την φιλία.
Γιατί πολλές φορές πρέπει να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στον φίλο μας και "Τον άντρα της ζωής μας" -ή τουλάχιστον αυτόν που θεωρούμε έτσι, μέχρι να βρούμε τον επόμενο!- ;
Είναι δύσκολη η επιλογή.. Αλλά καμιά φορά, γίνεται και χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Κάτι που μπορεί να πονέσει τον άλλον... Και να τον κάνει να αναρωτηθεί.. "Ήταν ποτέ αληθινός μου φίλος;"...
Το να έχεις ζήσει πολλά πράγματα με κάποιον, είναι υπέροχο... Να ξέρει τα πάντα για σένα... Να έχεις μοιραστεί μαζί του ατέλειωτες στιγμές... Να ξέρει το τι έκανες όταν ήσουν μικρό παιδάκι.. Να ήταν δίπλα σου όσο μεγαλώνεις... Να έχει δει πώς μεγάλωσες... Πόσο άλλαξες... Να ξέρει για τον πρώτο σου έρωτα.. Να σε έχει κοροϊδέψει γι' αυτές τις συνήθειες που έχεις, για τις οποίες δεν ξέρει κανένας άλλος εκτός από αυτόν, και που προσπαθείς να τις κρύψεις όσο πιο καλά μπορείς γιατί θες να απαλλάξεις τον εαυτό σου από αυτές.. Αλλά αυτός να τις κάνει να μοιάζουνε τόσο γλυκές, που να σε κάνει να γελάς αντί να θες να τις ξεχάσεις, να τις ελαττώσεις, να τις κόψεις...! Να σε έχει ζήσει από την καλή και από την ανάποδη... Σε λύπες,,, Σε χαρές... Σε ξενύχτια... Σε γλέντια... Να έχει δει πως είσαι όταν ερωτεύεσαι... Πως είσαι όταν πονάς... Όταν κλαις... Όταν προσπαθείς να κάνεις κάτι, αλλά δεν μπορείς να το πετύχεις, και να τσατίζεσαι... Κι αυτός να προσπαθεί να σε βοηθήσει αλλά να μην τον αφήνεις! Να θες να τα κάνεις όλα μόνη σου.. Κι αυτός να εξακολουθεί να είναι εκεί... Και να γελάει με αυτό το πείσμα και τον εγωισμό σου, που ξέρει πως βράζει μέσα σου και πως δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να σε πείσει ότι χρειάζεσαι βοήθεια για να τελειώσεις αυτό που άρχισες... Κι εσύ να τον βλέπεις να γελάει και να πεισμώνεις ακόμα περισσότερο! Λες και είσαι παιδάκι! Να ξεχνάς πως έχεις μεγαλώσει και να τρέχεις πέφτοντας πάνω του και να τον χτυπάς με μανία... Να κάνεις ότι τον χτυπάς με μανία... Και αυτός -ανένδοτος! Ο χαζός! Τι κακός που είναι!!- να συνεχίζει να γελάει ακάθεκτος καθώς εσύ έχεις βάλει πια όλη σου την δύναμη και να τον χτυπάς! Κι αυτός εκεί! Να μην καταλαβαίνει τίποτα, και το μόνο που κάνει μέσα από αυτό το γέλιο, είναι να προσπαθεί να σε παρατηρήσει... Να παρατηρήσει εσένα... Τις κινήσεις σου... Το βλέμμα σου... Και να δει -για ακόμη μία φορά- πόσο πολύ τον αγαπάς που είναι δίπλα σου, και πόσο σου αρέσει να είναι δίπλα σου, κι ας τον χτυπάς... Ας κάνεις ότι τον χτυπάς -για να λέμε και του στραβού το δίκιο!-...
Να ήταν εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής σου... Και να ενσωματώθηκε σε κάθε πρόβλημά σου, ακούγοντάς σε με προσοχή... Καταλαβαίνοντας σε... Νιώθοντας τον πόνο σου... Και εκφράζοντας την άποψή του, η οποία -όλως παραδόξως!!- πάντα ήτανε σωστή, και σε βοηθούσε να αφήσεις πίσω σου εκείνες τις σκέψεις της πρώτης στιγμής -μέσα στο άγχος!-, που αν τις εφάρμοζες τελικά... Θα καταλάβαινες πως ήταν λάθος -όπως αυτός σου έδειξε από την πρώτη στιγμή, αλλά έπρεπε να "μοχθήσει" για να σε κάνει να το καταλάβεις, αφού το πείσμα σου δεν σε άφηνε να ξεφύγεις απ' αυτό που ήθελες να κάνεις στην αρχή!-.

Αξέχαστα πράγματα, που ποτέ δεν θα ξεχάσεις... Το θέμα όμως είναι... Θα τα θυμάσαι μαζί του, ή απλά θα τα νοσταλγείς, γιατί αυτός θα λείπει; Αυτός που κάποτε αποκαλούσες "Ο κολλητούλης μου", και που όταν έβλεπες την οθόνη του κινητού σου να χτυπάει γράφοντας αυτές τις λέξεις, χαμογελούσες για μια στιγμή, και έπειτα το σήκωνες και έλεγες παίζοντας το σοβαρή "Πάλι εσύ; Αμάν πια!! Μου 'χεις φάει την ζωή! Τι θες πάλι;;".. Και ακούγονταν μετά τα γέλια και από τις δύο πλευρές της γραμμής!
Στιγμές... Καταστάσεις... Πράγματα... Που ποτέ δεν θα ξεχάσεις! Εκείνος όμως δεν είναι πια μαζί σου... Γιατί; Αφού είχατε υποσχεθεί ο ένας στον άλλον ότι για πάντα θα είστε μαζί! Ότι και να γίνει, κανείς και τίποτα δεν θα σας χωρίσει, και δεν θα βάλετε κανέναν και τίποτα πάνω από την φιλία σας! Τι έγινε ξαφνικά; Σε πρόδωσε; Όχι.. Όχι δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό.. Μήπως τον πρόδωσες εσύ; Χωρίς να το καταλάβεις; Δεν θα μπορούσες με τίποτα να το κάνεις αυτό όμως.. Κι αν το έκανες...;

. . . * Προδωσία... Μεγάλη λέξη... Μεγάλη πράξη... Μην με προδώσεις ποτέ... Όσο μακρινό κι αν μοιάζει το ποτέ σε σένα * . . .